🙏🙏🙏

குனிந்து கண்ணாடியைப் பார்த்து புருவ மத்தியில் சந்தனப் பொட்டு வைத்து நிமிர்ந்த போது முன் நெற்றி நரை மறுபடியும் கவனத்தை ஈர்த்தது. வீட்டை விட்டு ஆசிரமம் வந்து சேர்ந்து பதினைந்து வருடங்களுக்கு மேல் ஆயிற்று. கல்லூரி வயதில் தாடி வைத்த சாமியாரின் பேச்சில் ஈர்க்கப்பட்டு, அவரை தேடித் தேடி பேசிய பேச்செல்லாம் கேட்டு மிகப் பெரிய போராட்டதிற்குப் பிறகு ஆசிரமம் சேர்ந்து துறவறம் எடுத்துகொண்டாகி விட்டது. மழித்த தலையும், காவி உடையும், மூச்சு பயிற்சியும், நல்ல உணவும் பழக்கப்பட்டு விட்டது. இது வேறு ஒரு விதமான வேஷம். ஆங்கிலம் பேசி, அலுவலகம் சென்றோ, வியாபாரம் செய்தோ யாருக்காகவோ வாழ்வது போல் இதுவும் ஒரு வேஷம்.

கடவுளைத் தேடி தொடங்கிய பயணம், வேறு எதையோ செய்வதில் கழிந்தது. இயல்பாக இருப்பது என்பது மிகவும் கடினமாக இருந்தது.காவி உடையில் எப்போதும் அமைதியாக இருப்பது போல் சிரித்துக் கொண்டு இருக்க வேண்டும். கோபம் தவிற்க பழக வேண்டும். பிரம்மச்சர்யம், கிருஹஸ்தம், வானப்ரஸ்தம், சன்யாசம் என்று வாழ்கையை ஏன் பிரித்தனர்? நான் மட்டும் ஏன் முதல் நிலையிலேயே இத்தனை நாள்?.. சாவுதான் சன்யாசமா? அதுவரையில் இந்த வேஷமும், சந்தன பொட்டும், பஜனையும், பாடலும், அமைதியான சிரிப்பும் தினம் தினம் அணிய வேண்டுமோ? காலை வேளை பூஜைக்கான ஆயத்தங்கள் நடந்து கொண்டு இருப்பதற்கான அறிகுறிகள் வெளியில் தென் பட்டன.. துறவி நிமிர்ந்து கண்ணாடியை பார்த்து ஒரு பெரு மூச்சு விட்டு, நன்றாக அகலமாக சிரித்து இறைவனை பெயர் சொல்லி அழைத்தார்.. அறையை விட்டு வெளியேறி வாசலுக்கு வந்த போது, "சீருடை" அணிந்த காவலாளி கை கூப்பி வணக்கம் சொல்லிக் கொண்டு இருந்தார். கை கூப்பி பதில் வணக்கம் சொல்லிய போது மீண்டும் முன் நெற்றி நரை நினைவில் வந்தது......