My works

The elections are over, and the real politics have started. It is an unusual outcome. Those who lost are happy, and those who won are unhappy. BJP’s numbers surprised even the opposition. What a lengthy exercise in the world’s largest democracy! More or less, it went very smoothly. Every Indian deserves appreciation for exercising their right to vote. The results of Uttar Pradesh surprised everyone. Analysts have provided various reasons for this outcome. One was the caste narrative, reservation, and jobs. If this were the case, it should have been reflected across the other Hindi belt states as well. The second reason was the promise of freebies and 1 lakh per woman. This did not resonate either, because if it had, it should have been reflected across other states of India, at least in Delhi. However, everyone saw what happened in Delhi. Despite all the efforts from global deep state actors, Indian Deep State actors, left liberals, woke movements, negative social media campaigns, mone...

The human experience is rooted in circumstances and reactions to those circumstances. Reactions to circumstances evolve over time, leading to changes in one's experience. This experience is inherently individualistic, as both positive and negative experiences, along with their outcomes, have their own justifications. Deep within us, there's a tendency to rationalize everything we do. Each of us possesses an unwavering self-perception. Whether one is a prime minister or a street-side beggar, this steadfast self-image exists within everyone. This self-image manifests as reactions, which vary in intensity based on circumstances and experiences. Aspects such as power, money, social status, success, fame, losses, and difficulties all contribute to shaping this inner self-image. This self-image continuously evolves, diminishes, and transforms until one's passing, which I believe is referred to as the ego. Various teachings emphasize the importance of shedding this ego. The questi...

செல் போன் மணி கேட்டு எடுத்து பேசிய போது மறு முனையில் ஒரு பெண்மணி மிகவும் அமைதியான குரலில் தெளிவாக தன்னை அறிமுகம் செய்து கொண்ட பிறகு " ஜி, நீங்க போன வாரம் நீங்க நம்ம சென்டர்ல சத்சங்கதுக்கு வந்தீங்க இல்ல, நம்ம குருஜி அடுத்த வாரம் நம்ம ஊருக்கு வரார், நீங்க தவறாம நம்ம சென்டர் மெம்பெர்ஸ் கூட குருஜிய பாக்க போகும் போது ஜாயின் பண்ணிக்கணும் " என்று சொன்ன போது, இந்த பெண்மணி இதே விஷயத்திற்காக தன்னை தொடர்பு கொள்ளும் மூன்றாவது நபர் என்று சொல்லத் தோன்றியது. நாகரீகம் கருதி வேரெதுவும் சொல்லாமல் "சரி "என்று சொல்லி இணைப்பை துண்டித்தான் நாராயணன்.கடந்த மூன்று மாதங்களாக இந்த குழுவுடன் இணைந்து இருந்தான். நண்பன் ஒருவனால் அறிமுகப்படுத்தப் பட்டு ஒரு சில மூச்சு பயிற்சிகள் கற்றுக்கொண்டாகி விட்டது. ஒவ்வொரு ஞாயிரும் இந்த குழு கூடி இந்த பயிற்சியை தொடர்ந்து கொண்டு இருந்தனர். நடு நடுவே போன் செய்து "பயிற்சி கன்டினியு செய்யறீங்களா " என்று மாஸ்டர் என்று அழைக்கப்பட்ட நபர் விசாரித்துக் கொண்டு இருந்தார். "இந்த வாரம் புது பேட்ச் ஒன்னு ஆரம்பிக்கிறோம், உங்க நண்பர்கள் யாரையாவது சேர்த்து விடுங...

குனிந்து கண்ணாடியைப் பார்த்து புருவ மத்தியில் சந்தனப் பொட்டு வைத்து நிமிர்ந்த போது முன் நெற்றி நரை மறுபடியும் கவனத்தை ஈர்த்தது. வீட்டை விட்டு ஆசிரமம் வந்து சேர்ந்து பதினைந்து வருடங்களுக்கு மேல் ஆயிற்று. கல்லூரி வயதில் தாடி வைத்த சாமியாரின் பேச்சில் ஈர்க்கப்பட்டு, அவரை தேடித் தேடி பேசிய பேச்செல்லாம் கேட்டு மிகப் பெரிய போராட்டதிற்குப் பிறகு ஆசிரமம் சேர்ந்து துறவறம் எடுத்துகொண்டாகி விட்டது. மழித்த தலையும், காவி உடையும், மூச்சு பயிற்சியும், நல்ல உணவும் பழக்கப்பட்டு விட்டது. இது வேறு ஒரு விதமான வேஷம். ஆங்கிலம் பேசி, அலுவலகம் சென்றோ, வியாபாரம் செய்தோ யாருக்காகவோ வாழ்வது போல் இதுவும் ஒரு வேஷம். கடவுளைத் தேடி தொடங்கிய பயணம், வேறு எதையோ செய்வதில் கழிந்தது. இயல்பாக இருப்பது என்பது மிகவும் கடினமாக இருந்தது.காவி உடையில் எப்போதும் அமைதியாக இருப்பது போல் சிரித்துக் கொண்டு இருக்க வேண்டும். கோபம் தவிற்க பழக வேண்டும். பிரம்மச்சர்யம், கிருஹஸ்தம், வானப்ரஸ்தம், சன்யாசம் என்று வாழ்கையை ஏன் பிரித்தனர்? நான் மட்டும் ஏன் முதல் நிலையிலேயே இத்தனை நாள்?.. சாவுதான் சன்யாசமா? அதுவரையில் இந்த வேஷமும், சந்தன பொ...

"செம்மை நலம் அறியாத சிதடரொடுந் திரிவேனை மும்மை மலம் அறுவித்து முதலாய முதல்வன்தான் நம்மையும் ஓர் பொருளாக்கி நாய் சிவிகை ஏற்றுவித்த அம்மை எனக்கு அருளிய ஆறு ஆர் பெறுவார் அச்சோவே...." கடைசி திருவாசக பாடல் படித்து முடித்து புத்தகத்தை மூடிய போது ஏதோ  ஏக்கமா, ஏதோ புரிந்து விட்டது போன்ற சந்தோசமா என்ற இனம் புரியாத ஒரு உணர்வு சூழ்ந்தது.  பல ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன் எங்கோ ஒரு முப்பத்தி இரண்டு வயது இளைஞன் அதிசயப்பட்டது ஆச்சர்யம் அளித்தது.  "முதலாய முதல்வன் " என்று எப்படி அறிந்து கொண்டான்? தன்னை "நாய் " என ஏன் அழைத்த்துக் கொண்டான்?  பாண்டிய மன்னனின் அமைச்சன் எதை வேண்டுமானலும் அடைந்து இருக்கலாம். கை கட்டி சேவகம் செய்ய ஆயிரம் பேர் இருக்க, கை தட்டி அழைத்தால் ஆயிரம் பெண்கள் இருக்க, அதை விடுத்து "முதலாய முதல்வன்" என்று அந்த பேரொளியை ஏன் தேடிக் கொண்டு இருந்தான் என்று புரியவில்லை. கம்ப்யூட்டரும், செல் போனும், சினிமாவும் இருந்து இருந்தால், வெள்ளை வேட்டி வெள்ளை சட்டை அணிந்து வேறு எந்த முதல்வனையாவது பாடி இருப்பானோ?  குதிரை வாங்க சென்றவனை கோவில் கட்டச் சொன்னது எது? சிவன...